Tikkel.nl

En dan ben je 7 weken en een paar dagen verder. Wat een weken zeg...

Spruit2.0 geboren op 15 mei en Ma is 4 juni overleden. Gelukkig hebben ze elkaar ontmoet en, hoe kort ook, van elkaar genoten!

Na een ziektebed van zes maanden. Zonder pijn en op haar eigen manier.

We hebben haar begraven zoals we met haar hebben besproken. Met veel vrienden, familie en (oude) bekenden.
En vooral met veel gele bloemen.

Zowel offline ( brieven, kaarten, bloemen, telefoontjes ) als online ( Twitter, Hyves, Facebook, etc ) hebben wij veel steun ontvangen. Enorm bedankt aan iedereen die op zijn/haar manier hier uiting aan heeft gegeven!

Het was een waardige dag.

We hebben gelachen over de parasol en de lamellen, waar jij het had over paracetamol en meloenen. Je zei nog dat je een grotere paracetamol nodig had als je deze zomer in de tuin wilde zitten. En dan ook gelijk meloenen voor het raam. Want anders zou het zo warm worden...Een grotere paracetamol en meloenen voor het raam: dat, dat is de titel van jouw boek.

Ma, wij zijn trots op jou,
Trots dat je onze Ma bent,
Trots dat we je kennen,
Trots op dat jij jij bent!

Onze wereld is een stukje kleiner geworden,
We dragen je altijd bij ons in onze gedachten,
en altijd in ons hart.

Het is mooi zo.

Overigens gaat de sponsoractie door! Ik loop dit jaar nog een halve marathon en de hele marathon van Amsterdam en wil € 5.000,- ophalen en doneren! Jij kunt mij sponsoren voor de goede doelen  Stichting KiKa en KWF Kankerbestrijding!

Wil je weten hoe? Reageer op dit artikel of neem direct contact met me op via: This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it of 06-29437111 begin_of_the_skype_highlighting              06-29437111      end_of_the_skype_highlighting begin_of_the_skype_highlighting              06-29437111      end_of_the_skype_highlighting

---

Share!

Zo zit je op woensdagmiddag aan het bed van je moeder en zo zit je op vrijdagavond ( anderhalve week later ) weer aan het bed. Het enige verschil: Vrijdagavond is veel gezelliger.

Er wordt gelachen en hard ook! Er wordt gepraat en veel ook! Vooral door Ma!
"Ma als je je zonen wilt zien dan kun je ons ook bellen hoor!" "Je hoeft er echt geen ambulance bij te halen of een beroerte voor te krijgen hoor" zeg ik net. Ma had zojuist verteld dat een van de positieve dingen van haar situatie is dat ze haar zoons, schoondochters en kleinkinderen zo vaak ziet...

Na de beroerte is er op donderdag en vrijdag weinig verandering geweest. Ma was moe, bleef maar slapen, had continu haar ogen dicht, af en toe pijn en deed en kon heel weinig. Ze lag maar in haar bed te draaien, en te draaien en nog meer te draaien. Zo onrustig was ze. Op haar rug en weer naar links draaien, naar de verlamde kant, en weer op haar rug...Iedere keer als ik naar huis ging nam ik afscheid. Met de nadruk nog meer op afscheid dan anders...

In het weekend kwam het effect van de medicatie en knapte ze al iets op. Ze kreeg meer praatjes en de oude Ma kwam langzaam terug.

Op dinsdag, een week na de beroerte, heeft Pa haar verteld wat er allemaal gebeurd is. Ze was feitelijk van na de 2e hartaanval een heel stuk van de gebeurtenissen kwijt. Ze wist er niets meer van. En dacht dat ze na haar hartaanval gelijk thuis in het ziekenhuisbed terecht was gekomen.
Sindsdien gaat het iedere dag beter. Met kleine stapjes, maar het gaat steeds beter!

De verlamming in de linkerarm blijft. Dat is een feit. Maar het gevoel en de spanning in haar linkerbeen komt terug!
Iedere dag komt er zelfs een fysiotherapeut om te proberen deze spanning en dit gevoel opnieuw te leren gebruiken. Ma kan weer voorzichtig staan ( met hulp ), maar ze staat! Ma kan zelfs draaien en zelfstandig op de rand van haar bed gaan zitten!

Ma is vandaag weer uit bed geweest. Ze heeft zelfs 20 minuten (!) buiten, in de tuin van de zon genoten!!

Ze heeft houvast, ze heeft doelen!
Rond 5 mei wordt spruit 2.0 verwacht ( het 4e kleinkind ). Dat geeft haar nu de kracht en de energie om door te pakken ( Doorpakken = vandaag tijdens Cold calling training veel gehoord woord, door niet nader te noemen collega :-D )

Positieve ontwikkelingen die in perspectief moeten worden bezien. Immers een hart/hersen-infarct of -bloeding kan nog steeds gebeuren. Daarnaast worden er geen chemo's meer gepland. De kanker stopt niet...

Nu ik het eerste deel zo opschrijf gaat er zo'n positief gevoel door mijn lijf! Het voelt zo goed, tegelijkertijd vreemd. Om dit mee te maken.
Dat de scheidslijn in het leven zo dun is...van dag tot dag...

Ik werk weer. Met mijn mobiel altijd aan en dichtbij.
Ik ga, samen met hoogzwangere mevrouw Tikkel en Junior, genieten van de momenten!
( En ja ik ga weer Twitteren )

---

Share!

Woensdag 14-04-2010 - 15:00 uur
Midden in een productmeeting gaat mijn telefoon: Pa!
Da's foute boel!

Ma is net een dag uit het ziekenhuis ontslagen, ze heeft maandagavond nog 2 zakken bloed gekregen. Ze lag in het ziekenhuis omdat ze na Pasen haar tweede hartaanval binnen drie maanden heeft gehad. Deze heeft wel schade aangericht: de pompcapaciteit van het hart is nog maar 30%. De doktoren staan voor een raadsel: met dit, dunne, bloed kan je geen hartaanval krijgen! Zeker niet op exact de zelfde plek in de kransslagader als de vorige keer...
De bloedhuishouding is nog steeds helemaal van slag. Bloedplaatjes die niet meer aangemaakt worden, ondanks wekelijks Epo/Eprex spuiten. Bloed wat dunner is, dus inwendige bloedingen liggen op de loer. Een stolling kan theoretisch met dit dunne bloed niet gebeuren, want de kwaliteit is zo bizar slecht...
Allemaal de schuld en het resultaat van de chemo's.

"Ma heeft een bloedprop in haar rechterhersenen en hierdoor is haar linkerbeen en dito arm verlamd en haar mond hangt wat scheef" - Pa vertelt het me door de telefoon...

Ik kan boos worden, schelden, vloeken! Had dan direct de dokter gebeld toen haar arm niet meer reageerde toen ze wakker werd...Ik heb het niet gedaan en gevraagd aan hem wat wijsheid is: op kantoor blijven of naar huis rijden? Dat wist Pa ook niet.

Broer belde direct erna: "het is foute boel", "misschien is het goed om naar huis te komen".

*Uit meeting weglopen, spullen pakken, laptop uitloggen, collega inlichten dat ik naar huis ga vanwege troubles thuis*

*GRMBL, Langzaam rijdende linkerbaanklevers op A27 en A59*

"GA AAN DE KANT, IK MOET NAAR MIJN MOEDER, DIE GAAT DOOD!"

*Hoogzwangere vrouw en Junior ophalen*

Om 16:30 uur waren we bij Ma & Pa in Bergen op Zoom en sta je naar je moeder te kijken die totaal niet meer lijkt op de moeder waar je 24 uur geleden nog een ijsje mee aan het eten was in het ziekenhuis.
En waar je nog grapjes mee aan het maken was.
Waar je nog mee over de komende chemo aan het praten was...
Waar je nog aan het vertellen was over Spruit 2.0 die zich over 3 weken aandient...
En dan, en dan leef je ineens van dag tot dag, van uur tot uur, van zuster tot zuster............

Ma is hulpbehoevend bij alle alledaagse gewoonten. Ze is de ene keer helder en de andere keer kijkt ze je hol, leeg en emotieloos aan. Als ze praat, met de nadruk op als, dan moet je je zeer goed concentreren op wat ze zegt. Meer dan vijf woorden zegt ze niet vaak meer.
Ze eet niet meer. Een kwart boterham op donderdagmorgen. Gelukkig eet ze 's avonds een heel bord leeg.
De volgende dag, vrijdag, eet ze 's morgens helemaal niets, 's middags ook niet en 's avonds maar twee en halve lepel nasi...Daar had ze speciaal om gevraagd...

De ene dag gaat beter dan de andere, de ene dag haalt ze de nacht niet, de andere dag maakt ze de geboorte van Spruit 2.0 of de terugkeer van haar broer uit Kaboel nog mee...

Ik weet niet meer waar ik het vocht voor mijn tranen vandaan haal...

---

Share!